Jakub Drajer
Biografia
Jakub Drajer, pseud. Janek, Kuba, urodzony 29 września 1910 w Grójcu, był działaczem komunistycznym i kierownikiem techniki Centralnego Wydziału Wojskowego Komunistycznej Partii Polski (KPP). W 1928 roku, pod wpływem starszego brata Józefa, członka KPP, wstąpił do Związku Młodzieży Komunistycznej (ZMK), a od 1930 do Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej (KZMP). Był członkiem Komitetu Dzielnicowego ZMK w Grójcu.
Od 1931 studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim. W tym samym roku został wychowawcą w Domu Sierot w Warszawie przy ul. Krochmalnej, prowadzonym przez Janusza Korczaka, gdzie założył organizację pionierską. Działał także jako działacz Związku Zawodowego Nauczycieli Szkół Żydowskich w Polsce. Pod koniec 1932 roku objął funkcję kierownika techniki Centralnego Wydziału Wojskowego KPP.
W 1934 roku został aresztowany za działalność komunistyczną, a w 1935 roku powrócił do działalności jako obwodowy kierownik Wydziału Wojskowego KPP. W 1936 został ponownie aresztowany, a w 1938 skazany na 12 lat więzienia. Po wybuchu wojny, 1 września 1939, wydostał się z więzienia i wraz z żoną Ireną Milską (działaczka KPP) przeniósł się do Białegostoku, gdzie pracował w archiwum i był członkiem komitetu MOPR Zachodniej Białorusi.
Jako agitator prowadził prelekcje dla robotników. W lipcu 1941 został aresztowany przez Niemców i osadzony w obozie koncentracyjnym w Mińsku. W listopadzie 1941 zbiegł z 9 towarzyszami. Od stycznia 1942 działał w Warszawie, gdzie z Józefem Lewartowskim organizował komórki Polskiej Partii Robotniczej (PPR). W marcu 1943 podjął działalność pod tzw. stroną aryjską Warszawy. 15 lipca 1943 został aresztowany podczas zebrania konspiracyjnego na Grochowie i zginął podczas próby ucieczki.